O Πειραιάς είναι μια μεγάλη πόλη που «πνίγεται» ανάμεσα σε πολυκατοικίες και μποτιλιαρισμένους δρόμους.
Πολυκατοικίες παλιές ή καινούργιες στο κέντρο ενώ στις γειτονιές προς Δραπετσώνα, Κοκκινιά, Αγία Σοφία προς Νίκαια – Κορυδαλλό ακόμα κάποιες μονοκατοικίες προσπαθούν να παραμείνουν «ζωντανές». Ωστόσο κάποιοι καραδοκούν και αυτά τα σπίτια να τα μετατρέψουν σε πολυκατοικίες καθώς η ζήτηση για ακίνητα στον Πειραιά αυξάνεται κάθε χρόνο και μάλιστα μεσιτικά γραφεία αναρτούν και βιντεάκια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ζητώντας άμεσα ακίνητα για πώληση/ενοικίαση για λογαριασμό πελατών τους.
Επίσης στις εισόδους πολυκατοικιών έχουν κάνει την εμφάνιση τους τα «κουτάκια» με τα κλειδιά για διαμερίσματα Airbnb. Αντί να διατεθούν σε ζευγάρια που τώρα ξεκινούν την ζωή τους ή σε ανθρώπους του μεροκάματου που ζητούν μια στέγη με προσιτό ενοίκιο τα δίνουν στους τουρίστες των οποίων η οικονομική συνεισφορά στην τοπική οικονομία περιορίζεται σε ψώνια από το γειτονικό σουπερ μάρκετ.
Στην είσοδο της πόλης από το Φάληρο προς τον Πειραιά παλιά κτίρια γκρεμίζονται και τη θέση τους θα πάρουν συγκροτήματα διαμερισμάτων. Πολλά παλιά κτήρια προηγούμενου αιώνα εγκαταλελειμμένα από τους ιδιοκτήτες τους στέκουν αγέρωχα αλλά συνεχίζουν να αποτελούν κίνδυνο για τους διερχόμενους αλλά και αυτά αν πωληθούν θα μετατραπούν σε πολυκατοικίες…
Και το πράσινο που είναι μέσα σε όλα αυτά; Που είναι τα νέα πάρκα; Που είναι οι χώροι αναψυχής; Το να δημιουργείς ένα μίνι πάρκο ανάμεσα σε συγκροτήματα διαμερισμάτων είναι λύση; Όχι δεν είναι.
Υπάρχουν και χώροι όπως ο Τιτάνειος Κήπος δίπλα στο λιμάνι, η πλατεία Τερψιθέας, o Προφήτης Ηλίας, το πάρκο Δηλαβέρη, το πάρκο του ΣΕΦ αλλά δεν είναι αρκετά… Ο Πειραιάς έχει μεγάλη ανάγκη από χώρους πρασίνου! Έχει ανάγκη να «αναπνεύσει»!
Ο πεθερός μου Παναγιώτης Βελισσαράτος κάποτε ξεσήκωσε μια ολόκληρη γειτονιά στην οδό Δεληγιώργη ζητώντας να μην κατασκευαστεί το κτήριο του Πανεπιστημίου αλλά να γίνει ένα μεγάλο πάρκο για μικρούς και μεγάλους. Το κοινό αίτημα της γειτονιάς απορρίφθηκε και έτσι «γεννήθηκε» το κτίριο του Πανεπιστημίου με τη λειτουργία του οποίου επιβαρύνθηκε η ευρύτερη περιοχή. Οι χώροι στάθμευσης δεν επαρκούν για καθηγητές, φοιτητές, επισκέπτες με αποτέλεσμα να παρατηρείται το φαινόμενο της ανεξέλεγκτης στάθμευσης ενώ τις απογευματινές ώρες η αντανάκλαση του ήλιου στις μεγάλες τζαμαρίες του κτιρίου δυσκολεύει όσους μένουν απέναντι. Σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η συγκεκριμένη περιοχή αν αντί για το κτίριο του ΠΑ.ΠΕΙ. υπήρχαν δέντρα και λίμνες… Πόσο θα άλλαζε το τοπίο και το μικροκλίμα της περιοχής…
Το να γίνει μια περιοχή πόλος ανάπτυξης είναι η μια μεριά του νομίσματος. Η άλλη η πιο σημαντική είναι να υπάρχει ανάπτυξη προς όφελος των κατοίκων που αντιθέτως βλέπουν να υποβαθμίζεται η ποιότητα ζωής τους.
Πολλοί έχουν ήδη μετακομίσει ή σκέφτονται σοβαρά να μετακομίσουν για πολλούς λόγους όπως τα ακριβά ενοίκια αλλά και το σκηνικό μέσα στο οποίο ζουν.
Τα σχόλια πολιτών που συνοδεύουν αναρτήσεις εκπροσώπων της δημοτικής αρχής είναι ενδεικτικά. Ποιος πραγματικά κερδίζει από αυτές τις αλλαγές που γίνονται;
Ο κόσμος δεν θέλει ανάπτυξη για τους λίγους αλλά να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του… Σε κάθε περιοχή, σε κάθε γειτονιά.
Παρακάτω ακολουθούν δυο ενδεικτικά διαγράμματα που συνοδεύουν το άρθρο στο meteo.gr : Αστική ζέστη και θερμική νησίδα: γιατί οι πόλεις υπερθερμαίνονται και ποιες λύσεις υπάρχουν… Σύνταξη άρθρου: Κ. Παπαγιαννάκη, Κ. Λαγουβάρδος.
Στο άρθρο αναφέρεται ότι: «Οι πόλεις έχουν το δικό τους μικροκλίμα. Η άσφαλτος, το σκυρόδεμα, τα πυκνά κτίρια, η περιορισμένη βλάστηση και η μειωμένη κυκλοφορία του αέρα ευνοούν τη συσσώρευση θερμότητας μέσα στον αστικό ιστό. Έτσι διαμορφώνεται το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας, κατά το οποίο οι πόλεις παραμένουν θερμότερες από τις γύρω περιοχές, ιδιαίτερα τις βραδινές και νυχτερινές ώρες. Στο άρθρο παρουσιάζονται λύσεις που μπορούν να μειώσουν την έκθεση στη ζέστη: περισσότερο πράσινο, σκιασμένοι δημόσιοι χώροι και κέντρα δροσιάς, ανοιχτοί χώροι που επιτρέπουν την κυκλοφορία του αέρα, σημεία με νερό και σκιά, αλλά και παρεμβάσεις στα κτίρια και στις επιφάνειες της πόλης, με κανονισμούς δόμησης προσαρμοσμένους στη ζέστη και χρήση ανακλαστικών ή ανοιχτόχρωμων υλικών. Οι λύσεις αυτές χρειάζεται να σχεδιάζονται με βάση τις ανάγκες κάθε πόλης και κάθε γειτονιάς. Πού συγκεντρώνεται περισσότερη ζέστη, ποιοι άνθρωποι εκτίθενται περισσότερο και ποιοι έχουν μικρότερη δυνατότητα να αντεπεξέλθουν.»
