Mε ενδιαφέρον διάβασα το απόσπασμα της δήλωσης του δημάρχου Πειραιά Γιάννη Μώραλη: «Ο τρόπος με τον οποίο θέλουμε να διοικούμε τον Πειραιά: να ακούμε τους κατοίκους, να καταγράφουμε τις ανάγκες κάθε γειτονιάς και να δίνουμε συγκεκριμένες λύσεις εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη, αλλά και η δυνατότητα. Να μετατρέπουμε τις προτάσεις των πολιτών σε πράξεις που βελτιώνουν την καθημερινότητά τους. Γιατί μια καλύτερη πόλη δεν χτίζεται μόνο με τα μεγάλα έργα. Χτίζεται και με κάθε παρέμβαση που δίνει μια πραγματική λύση σε έναν πολίτη και κάνει την καθημερινότητά του πιο εύκολη, πιο ασφαλή και πιο ποιοτική».
Σε λίγες ημέρες θα ανοίξει τις πόρτες του το Πανεπιστήμιο Πειραιά να υποδεχθεί φοιτητές, καθηγητές, επισκέπτες. Η λειτουργία του συγκεκριμένου εκπαιδευτικού ιδρύματος επιβάρυνε κατά πολύ τη συγκεκριμένη γειτονιά με βασικότερο πρόβλημα την ανεξέλεγκτη στάθμευση οχημάτων.
Πριν χτιστεί το πανεπιστήμιο παρά τις τότε διαμαρτυρίες των κατοίκων ουδείς τους έδωσε σημασία και ένας χώρος που θα μπορούσε να γίνει ένα μεγάλο πάρκο έγινε πανεπιστήμιο. Και γύρω από αυτό στήνεται μια μικροοικονομία. Τυπογραφεία, καφετέριες κ.α.
Τα προηγούμενα χρόνια στενό συγγενικό μου πρόσωπο πριν «φύγει» από τη ζωή απευθύνθηκε ούτε μια, ούτε δυο φορές στο Δήμο Πειραιά ζητώντας να γίνει σύσταση σε συγκεκριμένη επιχείρηση στη περιοχή γιατί αναπτύσσουν στο πεζοδρόμιο οι θαμώνες τραπεζοκαθίσματα με αποτέλεσμα οι διερχόμενοι κάθε ηλικίας να αναγκάζονται να μετακινούνται από το δρόμο με κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος. Τον αγνόησαν επιδεικτικά και δεν έγινε τίποτα.
Το θέμα δεν είναι να αναφέρουμε επωνυμία επιχείρησης ή ποια/ος χειρίστηκε την καταγγελία του προσώπου αυτού. Το ζήτημα είναι η αντιμετώπιση που είχε.
Πολλοί λένε πως οι αλλαγές προσώπων σε εκλογές ή κατά τη διάρκεια της θητείας τους σε θέσεις κλειδιά δεν παίζουν τόσο ρόλο όσο οι αλλαγές σε νοοτροπίες.
Και στο τέλος αυτό που μένει είναι η…. απογοήτευση.
