«Ο Ολυμπιακός είναι σαν το Ρεμπέτικο. Αυτά τα δύο πάνε μαζί, ξεκίνησαν την ίδια εποχή από τον Πειραιά και λατρεύτηκαν από τους φτωχούς και κατατρεγμένους όλης της χώρας. Ο Θρύλος τους έδωσε περηφάνια, και το Ρεμπέτικο παρηγοριά.» Το απόσπασμα αυτό προέρχεται από το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Πειραιώτες».
Ο Ολυμπιακός απέκτησε το «σπίτι» του το υπερσύγχρονο γήπεδο «Γ.Καραϊσκάκης» στο Φάληρο ένα στολίδι για το ελληνικό και όχι μόνο ποδόσφαιρο ενώ παράλληλα διατηρεί και τις τελειότερες εγκαταστάσεις προπονητικού κέντρου στο Ρέντη. Εν αντιθέσει με το ρεμπέτικο που εν έτη 2026 αναζητά το «σπίτι» του στον Πειραιά.
Οι αρχικές συζητήσεις για να δημιουργηθεί το «σπίτι» του ρεμπέτικου στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό στον Άγιο Διονύσιο προς το παρόν είναι μελέτες… Χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. Με χαρά οι δημότες άκουσαν τον Δήμαρχο Γιάννη Μώραλη στην εκπομπή “Παρέα” στην ΕΡΤ1 με το αφιέρωμα για τα τραγούδια του Πειραιά με αφορμή τις Ημέρες Θάλασσας 2026 να λέει πως είναι ένα σχέδιο που δεν έχει εγκαταλειφθεί αλλά είναι επιδίωξη η υλοποίηση του μετά τις μελέτες και την ανεύρεση χρηματοδικών εργαλείων. Ένα «σπίτι» όπου θα υπάρχουν αντικείμενα από παλιούς ρεμπέτες, φυσικά θα ακούγονται ρεμπέτικα τραγούδια και θα υπάρχει και αίθουσα εκδηλώσεων.
Το «σπίτι» του ρεμπέτικου θα γίνει στον επονομαζόμενο «σταθμό της ξενιτιάς» από τον οποίο ταξίδεψαν κάποτε εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στο άγνωστο για αυτούς τότε εξωτερικό. Περνώντας με το τρένο κάτω από την περιβόητη “γέφυρα του ρεμπέτη” στη Δραπετσώνα. Σύμφωνα με μαρτυρίες την αποκάλεσαν γέφυρα του ρεμπέτη και η ονομασία της αποδίδεται στον λαϊκό συνθέτη Γιάννη Παπαϊωάννου, ο οποίος είχε δηλώσει πως «για να γίνει κάποιος ρεμπέτης πρέπει πρώτα να περάσει τη γέφυρα»..
Οι άνθρωποι τότε αναχωρούσαν από τον σταθμό του τρένου στα “σύνορα” με τη Δραπετσώνα έχοντας στις αποσκευές τους εκτός από τα λιγοστά τους ρούχα, τις ευχές των γονιών τους, τις αναμνήσεις του Πειραιά και τα τραγούδια από τους ρεμπέτες της εποχής. Εκείνων που γνώριζαν τι σημαίνει φτώχια και δυστυχία. Εκείνων που γνώριζαν πως επιβιώνει κάποιος στο μεγάλο λιμάνι. Εκείνων που έκαναν τον καημό στίχους και έβαζαν και τη μουσική που έμενε βαθιά χαραγμένη στις μνήμες και τις ψυχές.
Ελπίζουμε σύντομα να βρεθεί διέξοδος. Είτε μέσω χορηγών είτε μέσω κάποιων ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την ανάδειξη του μουσικού θησαυρού που λέγεται ρεμπέτικο στον Πειραιά. Το μουσείο ρεμπέτικου είναι κάτι που λείπει και σίγουρα θα αποτελέσει πόλο έλξης για κατοίκους και επισκέπτες.
Η ιστορία του ρεμπέτικου στον Πειραιά όπως αποτυπώνεται στην ιστοσελίδα του Destination Piraeus
https://destinationpiraeus.com/el/prdct/peiraiotiko-rempetiko
