Ο Πειραιάς είναι μια πόλη – λιμάνι με δική του «ταυτότητα». Όσοι γεννήθηκαν ή μετακόμισαν στον Πειραιά τον αγαπούν με πάθος.
Ωστόσο τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότεροι είτε μετακινήθηκαν σε άλλες περιοχές ή σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο να μετακομίσουν κυρίως λόγω της υποβάθμισης της ποιότητας ζωής που συνεχίζεται.
Οι πολιτιστικές και αθλητικές εκδηλώσεις πολλές και ωραίες για μικρούς και μεγάλους αλλά…
Οι χώροι πρασίνου στον Πειραιά σπανίζουν. Εκεί που κάποτε έστεκαν μεγαλοπρεπή αρχοντικά ή εργοστάσια αντί για πάρκα γίνονται διαμερίσματα με ιδιαίτερα υψηλές τιμές πώλησης/ ενοικίασης.
Το σοβαρότατο κυκλοφοριακό πρόβλημα σε μια πόλη – που μόνο αεροδρόμιο δεν διαθέτει – παραμένει και δραστική λύση δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η υπογειοποίηση της Μικράς Ασίας από το γήπεδο Καραϊσκάκη ως την αρχή της οδού Ομηρίδου Σκυλίτση θα διευκολύνει την είσοδο και έξοδο από την πόλη οχημάτων αλλά το μεγάλο «στοίχημα» είναι η εικόνα που παρουσιάζουν δρόμοι όπως η Ηρώων Πολυτεχνείου και η Γρηγορίου Λαμπράκη αλλά και στη περιοχή προς Καλλίπολη και Πειραϊκή. Η παράνομη στάθμευση – διπλοπαρκαρίσματα είναι καθημερινότητα δυσκολεύοντας σημαντικά την κίνηση.
Η έλλειψη προσωπικού για τη Δημοτική Αστυνομία και την Τροχαία είναι μια δικαιολογία αλλά μέχρι να βρεθεί προσωπικό τι θα γίνει; Απλά αποδεχόμαστε μια δυσάρεστη κατάσταση;
Ακόμη η εικόνα των στενών πέριξ του Πανεπιστημίου με τα αυτοκίνητα πάνω σε γωνίες ή μπροστά σε κάδους επίσης καθημερινότητα. Προβλήματα στη μετακίνηση πεζών / οχημάτων και όμως καμία παρέμβαση. Η κίνηση οχημάτων πάνω στη λωρίδα για τραμ επί της οδού Γρηγορίου Λαμπράκη ανεξέλεγκτη.
Η ποιότητα ζωής που περιλαμβάνει επίσης την καθαριότητα, την επισκευή πεζοδρομίων κ.α. πρέπει να είναι το Α και όχι το Ω σε μια δημοτική αρχή. Ο Δήμος Πειραιά προσπαθεί αλλά δεν είναι αρκετό στην παρούσα φάση…
Την ίδια στιγμή όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο πολλά εμπορικά καταστήματα που λειτουργούν στην Τσαμαδού δεν έχουν πελάτες. Άλλα έχουν βάλει λουκέτο. Eικόνα θλίψης στη Φίλωνος, στην Κολοκοτρώνη και σε άλλα στενά. Καταστήματα που κάποτε έσφυζαν από ζωή, στέκια για κατοίκους, τότε που ο επιχειρηματίας καλωσόριζε τον πελάτη με το μικρό του όνομα, τότε που πεταγόντουσαν εκεί για αγορές και τα πληρώματα των πλοίων που «φιλοξενούνταν» στο λιμάνι.
Τότε… Τώρα η οικονομική κρίση «έπληξε» και τον Πειραιά. Και στις προσόψεις των καταστημάτων άδειες βιτρίνες και στη τζαμαρία η κίτρινη αυτοκόλλητη επιγραφή «ενοικιάζεται» ή «πωλείται».
Επίσης αντί για νέα καταστήματα δημιουργούνται ξενοδοχεία. Διαμερίσματα αντί να διατεθούν σε όσους θέλουν να μείνουν στον Πειραιά μετατρέπονται σε Airbnb στο βωμό του εύκολου κέρδους.
Καταστήματα κλειστά για μεγάλο χρονικό διάστημα γίνονται αντικείμενο διαβουλεύσεων μεταξύ των ιδιοκτητών και όσων θέλουν να τα αγοράσουν σχεδόν στη μισή τιμή όχι για να λειτουργήσουν ως επιχειρήσεις αλλά να τους αλλάξουν χρήση και να τα μετατρέψουν σε ισόγεια διαμερίσματα για τους τουρίστες. Κάτι που συμβαίνει και σε άλλες περιοχές.
Η ανάπτυξη, η αγοραστική δύναμη δεν είναι θέμα του Δήμου. Είναι θέμα πολιτικών. Προσώπων και αποφάσεων.
Ο Πειραιάς θα μετατραπεί σύντομα εν όψει εκλογών σε μια «πασαρέλα» υποψηφίων. Ευχή όλων να υπάρξει παράθεση προτάσεων που θα φέρουν ανάπτυξη. Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα έχουν ακουστεί από αρκετούς. Ώρα για «καθαρές» κουβέντες για έναν Πειραιά που θα ατενίζει το αύριο με αισιοδοξία.
