Η αντίστροφη μέτρηση για τις εθνικές εκλογές έχει ξεκινήσει. Το αργότερο την άνοιξη του 2027 θα στηθούν οι κάλπες και οι υποψήφιοι έχουν ήδη ξεκινήσει τον αγώνα δρόμου για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Όπως γίνεται και στον Πειραιά όπου κάποια κόμματα ήδη γράφουν ονόματα υποψηφίων στα ψηφοδέλτια και άλλοι να είναι εν αναμονή των αποφάσεων των πολιτικών αρχηγών για το εάν θα συμπεριλαμβάνονται στις επιλογές για την Α ή Β Πειραιά.
Η μεγάλη πρόκληση – όπως λέω πάντα – είναι να κερδίσεις όχι τους ψηφοφόρους μεγάλης ηλικίας που παραδοσιακά προσέρχονται στις κάλπες αλλά τους – κατά τις δημοσκοπήσεις -αναποφάσιστους. Στην λεγόμενη «γκρίζα» ζώνη συμπεριλαμβάνεται η νέα γενιά των ψηφοφόρων. Αυτοί που έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν πρώτη ή δεύτερη φορά. Και λέω το δικαίωμα γιατί αυτή η νέα γενιά συνήθως δεν περνά ούτε καν έξω από τα σχολεία που μετατρέπονται σε εκλογικά κέντρα.
Το μεγάλο «στοίχημα» δεν είναι μόνο να τους πείσεις να είναι ψηφόφοροι αλλά και να συμμετέχουν στα κοινά… Στις περιοχές όπου διαμένουν μέσω των αυτοδιοικητικών εκλογών ή και σε πολιτικά κόμματα.. Είναι η νέα γενιά της κάθε περιοχής, το αύριο της χώρας…
Στην εκπομπή off the record του ΕΡΤNews μίλησε ο γενικός διευθυντής της εταιρείας δημοσκοπήσεων Pulse κ. Γιώργος Αράπογλου. Συγκράτησα αυτά που είπε που προκαλούν ενδιαφέρον και προβληματισμό. Με βάση τις έρευνες που κάνουν οι δημοσκοπόποι, οι νέοι που έχουν δικαίωμα ψήφου είναι πιο αυστηροί και πιο επικριτικοί με αυτά που βλέπουν και διαβάζουν. Συνήθως έχουν αρνητικά συναισθήματα. Είναι σε μια κρίσιμη ηλικία όπου τώρα ξεκινούν να κάνουν οικογένεια ή και επαγγελματική καριέρα. Παράλληλα εμφανίζονται πιο «σκληροί» στις απαντήσεις ενώ δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο κόμμα που να συγκεντρώνει τις προτιμήσεις τους.
Επίσης σας παραπέμπω να διαβάσετε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο στην Athens Voice «Γιατί η Gen Z ξενέρωσε με την πολιτική…Τι αποκαλύπτουν στην ATHENS VOICE ο πολιτικός επιστήμονας Γιάννης Μπαλαμπανίδης και ο σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας Γιώργος Τράπαλης».
Θα μεταφέρω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του άρθρου:
Τι θα χρειαζόταν να ακούσει αυτή η γενιά για να στρέψει ξανά το βλέμμα προς την πολιτική; Η απάντηση Τράπαλη είναι απλή: οικονομία, θέσεις εργασίας, χρήματα στην τσέπη. Και εδώ ακριβώς εντοπίζει το λάθος του κυβερνητικού αφηγήματος περί χαμηλότερης ανεργίας δεκαετιών: «Ενώ υπάρχει χαμηλότερη ανεργία, πρέπει να δούμε την οικονομική δύναμη του καθενός. Αν όλοι παίρνουν κάποια χρήματα τα οποία όμως δεν τους βοηθάνε να ζήσουνε ανεκτά, αξιοπρεπώς και αυτόνομα, τότε το περίφημο σύνθημα ότι “παλεύουμε για τις επόμενες γενιές και όχι για τις επόμενες εκλογές” αυτοαναιρείται».
Ο ίδιος κατανοεί την άπωση των νέων – «να νιώθουνε πουλημένοι από το σημερινό σύστημα, και κυρίως πουλημένοι από τις προηγούμενες γενιές, γιατί μιλάμε για μια τεράστια μάχη γενεών, ότι “τα κάνατε ρόιδο” ουσιαστικά». Αλλά δεν τους αθωώνει κιόλας: «Εάν δεν πάρουνε πραγματικά την τύχη στα χέρια τους, όπως έγινε στα ’60s, στα ’70s, που οι νέοι ήταν αυτοί οι οποίοι δώσανε την πνοή και για 50 χρόνια αυτές οι γενιές κυβερνήσανε, ναι, θα μιλάμε για μια χαμένη γενιά».
